Σελίδες

15 Δεκεμβρίου 2013

Ο οπορτουνισμός και οι προσπάθειες διάβρωσης του αγώνα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της χούντας, από τα «Τετράδια Φυλακής» του Λ. Σπυρόπουλου. (μέρος 4ο)

ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΩΝ

Οι απόψεις των αναθεωρητών δε στηρίζονταν πάνω σε κομματικές αρχές, τις οποίες καταπολεμούσαν, αλλά εκφράζονταν αναρχικά, εξυπηρετώντας υποκειμενικά συμφέροντα, δείχνοντας την απογοήτευση τους. Οι τέτοιες απόψεις δεν μπορούσαν να έχουν λογική βάση και γι' αυτό ήταν αλληλοσυγκρουόμενες, με πολλές αντιφάσεις. Οι απόψεις τους βασικά εξυπηρετούν τον αντικομουνισμό της Χούντας γιατί στρέφονταν ενάντια στο Κόμμα, την στρατοπεδική καθοδήγηση και ενάντια στη Σοβιετική Ένωση.
Ένας οπαδός του «εσωτερικού», που είχε κάνει και 18 χρόνια φυλακή, μου έλεγε: «Το μεγαλύτερο σφάλμα που έκανα στη ζωή μου ήταν ότι υπέγραψα (1965-1966) τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ.» Καθ' ην στιγμή όχι μόνο ο πολιτικός κόσμος αλλά και απλοί άνθρωποι δημοκράτες υπογράφανε για τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ. Ως φαίνεται δεν ήταν απλώς μια σκέψη ενός οπαδού του «εσωτερικού» γιατί στο πρώτο τεύχος των αναθεωρητών Διάλογος, ο Λ.Κ. και ο Οδ. σε άρθρο τους, χαρακτηρίζουν λάθος την απόφαση της 8ης Ολομέλειας του 1965 στο σημείο που μιλάει για τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ. Αυτό δείχνει ότι είναι επίσημη θέση της καθοδήγησης τους, η οποία έριξε το σύνθημα αυτό για να σκεπάσει τα λάθη, την ανικανότητα και την τεράστια ευθύνη την οποία είχε το τότε γραφείο του κλιμακίου της ΚΕ του Κόμματος στην Ελλάδα.
Είναι σωστό ότι τους αναθεωρητές δεν τους συνέφερε όχι μόνο η νομιμοποίηση του ΚΚΕ αλλά ούτε και η παράνομη ύπαρξη του. Γι' αυτό έκαναν ό,τι μπορούσαν να κάνουν για να διαλύσουν το Κόμμα και εν μέρει αυτό το πέτυχαν με την απόφαση της 8ης Ολομέλειας του 1958. Διέλυσαν τις παράνομες Οργανώσεις που είχαν κτισθεί με αίμα. Γι' αυτές είχαν εκτελεστεί μια σειρά αγωνιστές με τον Α.Ν. 375 για «κατασκοπία» και δεκάδες άλλοι είχαν δικασθεί σε θάνατο ή σε ισόβια δεσμά και έκατσαν 10-18-20 χρόνια φυλακισμένοι. Δεν τους συνέφερε η ύπαρξη του ΚΚΕ γιατί δε θα μπορούσαν να αλωνίζουν καν να εκπληρώνουν τα τυχοδιωκτικά τους σχέδια για προετοιμασία της διάσπασης και της αυτοανακήρυξής τους σε «καθοδήγηση του Κόμματος», ήθελαν να είναι ανεξέλεγκτοι. Η λαϊκή παροιμία λέει: Όταν λείπει ο γάτος χορεύουν τα ποντίκια. Γι' αυτό δεν τους συνέφερε η ύπαρξη του ΚΚΕ στην Ελλάδα.
Μήπως η κίνηση της νομιμοποίησης του ΚΚΕ εμπόδισε το γραφείο του τότε κλιμακίου για να πάρει μέτρα περιφρούρησης του κομματικού μηχανισμού της ΕΔΑ, ο οποίος εξαρθρώθηκε μέσα σε μια νύχτα από τη Χούντα; Μήπως αυτή η θέση του Κόμματος τους εμπόδισε να περιφρουρήσουν το αρχείο της ΕΔΑ, το οποίο έπεσε στα χέρια της Χούντας; Μήπως γι' αυτό ευθύνεται η καθοδήγηση του ΚΚΕ;
Και μόνο οι δυο αυτές περιπτώσεις δείχνουν την κλασική ανικανότητα του γραφείου του τότε κλιμακίου στην Ελλάδα, το οποίο συνειδητά σαμποτάριζε τη δημιουργία παράνομου μηχανισμού, έστω και επέκταση αυτών των στηριγμάτων. Αλλά οι Δρακόπουλος, Μπριλάκης, Καρράς κ.ά. μόνον τον εαυτό τους προφύλαξαν απ' τα χτυπήματα της Χούντας, για να τους δοθεί η δυνατότητα να αυτοανακηρυχθούν «καθοδήγηση».
Άλλες απόψεις των αναθεωρητών: «Η αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού έχει παλιώσει και δεν μπορεί να ισχύει σήμερα.» «Η μειοψηφία δεν είναι υποχρεωμένη να πειθαρχεί στην πλειοψηφία.» «Θέλω πειθαρχώ, δε θέλω δεν πειθαρχώ.» Πρότειναν να εκλεγεί Στρατοπεδική Επιτροπή από όλες τις «ομάδες» βάσει αναλογίας και να λειτουργεί στη βάση της απόλυτης συμφωνίας. Δηλαδή ατέρμονες συζητήσεις χωρίς κανένα αποτέλεσμα.
Λέγανε: «Αυτοί που βρίσκονται στις σοσιαλιστικές χώρες (εννοώντας τους αναγκαστικά εκπατρισμένους πρόσφυγες, οι οποίοι θυσίασαν το παν παίρνοντας μέρος στο ΔΣΕ) να μας αφήσουν ήσυχους και να μην ανακατεύονται στις εσωτερικές υποθέσεις μας στην Ελλάδα.» Μήπως κάτι το διαφορετικό λέει η Ασφάλεια και η Χούντα, η οποία έχει στερήσει την ελληνική ιθαγένεια απ' τους περισσότερους;
Στη Γιούρα, πριν γίνει η 12η, σε συζήτηση με έναν γνωστό (πρώην φυλακισμένο) μου είπε ότι η καθοδήγηση του ΚΚΕ στο εξωτερικό μπαίνει τροχοπέδη στην καθοδήγηση της ΕΔΑ. Η καθοδήγηση στο εξωτερικό είναι ξεκομμένη απ' την πραγματικότητα των προβλημάτων του κινήματος. Δεν μπορούν απ' τη Ρουμανία να καθοδηγήσουν το κίνημα της Ελλάδας. Η καθοδήγηση στο εσωτερικό. Αυτή η θέση τους μπήκε επίσημα στη Γενική Συνέλευση του στρατοπέδου. Εκτός από τους άλλους θαλάμους, συγκεκριμένα στο θάλαμο που ήμουν, στο Γ2, ο Γιάννης Παπακωνσταντίνου (Παπάρας) στην ομιλία του είπε: «Οι Έλληνες που βρίσκονται στο εξωτερικό, στις σοσιαλιστικές χώρες, ας μας αφήσουν ήσυχους και να μην ανακατεύονται στα εσωτερικά ζητήματα της Ελλάδος.» Σε συνέχεια είπε κι άλλα. (Με τη διάσπαση των ρεβιζιονιστών σε «Χάος»-«εσωτερικό» πέρασε με την ομάδα του «εσωτερικού».) Στην ομιλία μου καυτηρίασα την άποψη αυτή, ότι η άποψη αυτή δε διαφέρει από την άποψη της αντίδρασης και γενικά της Ασφάλειας, οι οποίοι τους αποκαλούν πράχτορες ξένων και παράλληλα τους στερούν την ελληνική ιθαγένεια. «Αγνοούμε πώς βρέθηκαν οι αγωνιστές αυτοί αυτοεξορισμένοι; Αγνοούμε τις θυσίες και τους αγώνες τους; Αγνοούμε το Βίτσι και το Γράμμο; Αγνοούμε ότι πολλοί από αυτούς άφησαν θύματα στα βουνά της Ελλάδας και ότι πολλοί από αυτούς άφησαν ένα μέρος του κορμιού τους, χέρια ή πόδια, στο Βίτσι και το Γράμμο; Αγνοούμε το αίμα που χύσανε οι αγωνιστές αυτοί; Αυτούς τους αγωνιστές θέλουμε να τους αφαιρέσουμε το δικαίωμα για το κίνημα μας, για το οποίο θυσίασαν το παν;» (Ένας δικηγοράκος, ρεβιζιονιστής και δηλωσίας, αργότερα σε κύκλο κρατούμενων έλεγε: «Έτσι μιλάει αυτός γιατί ήρθε απ 'το εξωτερικό.»)
Το σύνθημα η καθοδήγηση στην Ελλάδα ήταν σύνθημα που μπορούσε να επηρεάσει, όπως και επηρέασε, μια σειρά κρατούμενους. Το σύνθημα αυτό επηρέαζε και κρατούμενους ενταγμένους στη 12η Ολομέλεια. Δεν μπορούσαν εύκολα να κατανοήσουν το νόημα του συνθήματος και βλέπανε σωστή τη θέση αυτή, ότι η καθοδήγηση πρέπει να βρίσκεται στο εσωτερικό. Αγνοούσαν ότι πάντοτε υπήρχαν κλιμάκια της ΚΕ από μέλη της ΚΕ και ότι πάντοτε βρισκόταν ένα μέλος του ΠΓ. Και ότι μια σειρά στελέχη της ΚΕ είχαν έρθει απ' το εξωτερικό. Ότι ο Ερυθριάδης, μέλος του ΠΓ, πέθανε στις φυλακές Γρήγορα ξεσκεπάσαμε το νόημα του συνθήματος τους.
«Να διαλυθεί το Κόμμα και όταν δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες τότε πάλι δημιουργείται.» «Η επιστημονική επανάσταση επιβάλλει ως ηγετική δύναμη τη διανόηση.» Ένας ψευτοδιανοούμενος έλεγε: «Πόσοι επιστήμονες, διανόηση είμαστε; 50-100; Να συνέρθομε και να συζητήσαμε τα προβλήματα του στρατοπέδου.» «Στη χώρα μας δε χρειάζεται Κομμουνιστικό Κόμμα αλλά ένα κόμμα της αριστεράς.» «Εδώ (στο στρατόπεδο) δε μας έφερε ο Παττακός αλλά η καθοδήγηση του Κόμματος.» «Να μη δίνουμε τον χαρακτηρισμό στο στρατόπεδο ότι είναι κομμουνιστών αντιφασιστών αλλά μόνο αντιχουντικό.» Καθ' ην στιγμή όλοι που βρισκόμασταν στο στρατόπεδο ήμασταν και μας είχαν για κομμουνιστές.
Δε χρειάζονται σχόλια για να αποδείξει κανείς για τις θολούρες και τις συγχύσεις των αναθεωρητών, που πάνε να καλυφθούν πίσω απ' την ταμπέλα «του ανανεωτή» ή του «ΚΚΕ εσωτερικού». Γενικά οι αναθεωρητές για να δικαιολογήσουν την πάλη τους κατά του Κόμματος στρέφανε τα πυρά τους κατά του πρώην ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, συντρόφου Κολιγιάννη, αποκαλώντας όλους τους πιστούς στο Κόμμα «Κολιγιαννικούς». Και σήμερα, μετά την απομάκρυνση του Κολιγιάννη απ' το ΠΓ, συνεχίζουν να πιπιλίζουν την καραμέλα «Κολιγιαννικοί». Αυτό και μόνο δείχνει πόσο καίρια ήταν και είναι η αντικομματική προπαγάνδα τους. Αλλά το Κόμμα μας, το ΚΚΕ, δεν είναι κόμμα προσώπων, είναι κόμμα αρχών και υπάρχουν σύντροφοι πιστοί στις αρχές του Κόμματος. Μόνο έξω απ' το Κόμμα υπάρχουν: Ζαχαριαδικοί, Μαρκικοί, Παρτσαλιδικοί, Μαοϊκοί κ.ά. Γι' αυτό η επίθεση κατά του «Κολιγιαννισμού» ήταν και είναι επίθεση αντικομματική, που στρέφεται κατά του ΚΚΕ και των αρχών του.
Όπως δείξανε τα πράγματα τη διάσπαση στο κίνημα στην Ελλάδα την προετοίμαζαν και την καλλιεργούσαν πριν το πραξικόπημα μέσα στην ΕΔΑ ηγετικά στελέχη της ΕΔΑ σε στενό τους περιβάλλον, μέσα στα στελέχη της ΕΔΑ, λέγοντας ότι η καθοδήγηση του ΚΚΕ μπαίνει εμπόδιο στη δουλειά της ΕΔΑ και ότι δε μας χρειάζεται το ΚΚΕ μια και υπάρχει η ΕΔΑ. Το συμπέρασμα αυτό το βγάζω και από συζήτηση μου με το ν Σ. Καλατζίδη, γραμματέα Νομαρχιακής Επιτροπής ΕΔΑ Φλωρίνης, ο οποίος χαρακτηριστικά μου είπε μιλώντας για τη διάσπαση ότι αυτό θα γινόταν γιατί σε πολλά ζητήματα άλλη θέση έπαιρνε εδώ η καθοδήγηση της ΕΔΑ άλλη το ΚΚΕ στο εξωτερικό (είχε αναφέρει περίπτωση αλλά δεν τη θυμούμαι). Κατά τη γνώμη μου δεν είναι τυχαίο ότι το 80% των επαγγελματικών στελεχών, από γραμματέα Νομαρχιακής Επιτροπής και πάνω, ήταν στο πλευρό των ρεβιζιονιστών, δεν είναι τυχαίο που η πλειοψηφία των βουλευτών ταχθήκανε με τους ρεβιζιονιστές. Δεν είναι τυχαίο ότι η ανώτερη καθοδήγηση της ΕΔΑ ήταν ρεβιζιονιστές: Μπριλάκης, Γλέζος, Δρακόπουλος, Καρράς, Κύρκος Λ., Ηλιόπουλος, Θεοδωράκης κλπ. Όλοι τους βάλανε κατά του ΚΚΕ. Στην πάλη μας κατά των ρεβιζιονιστικών τάσεων μας βοήθησε πάρα πολύ η στάση τους έναντι των γεγονότων της Τσεχοσλοβακίας. Όπως μου είχε πει ένας που ήρθε απ' το Παρθένι, Β. Μπαρδούνιας, αυτό το επισήμανε η καθοδήγηση του «εσωτερικού», ο Βέττας είχε στείλει γράμμα στους ρεβιζιονιστές στο Παρθένι να σταματήσουν τις εκδηλώσεις τους κατά της Σοβιετικής Ένωσης και να στρέφονται μόνο κατά της 12ης Ολομέλειας του ΚΚΕ.
Γενικά οι απόψεις των οπορτουνιστών, όλων των αποχρώσεων, αποτελούν ένα συνονθύλευμα αντικομματικό, αντιδιεθνιστικό, αντισοβιετικό και αντισοσιαλιστικό, που χρειάζεται καθημερινά να ξεσκεπάζονται, χωρίς να υποτιμάται η μια ή άλλη τάση.

Ο ΣΩΣΤΟΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ ΛΑΚΚΙ

Παρά τις αδυναμίες γενικά του στρατοπέδου και ιδιαίτερα της καθοδήγησης του στρατοπέδου, κυρίως όταν ήταν γραμματέας της Στρατοπεδικής Επιτροπής ο Ανδ. Δάμπασης, παρά τις αδυναμίες αυτές βασικά το στρατόπεδο είχε σωστό προσανατολισμό. Αυτό στηρίζεται στο ότι το στρατόπεδο μας, στη συντριπτική του πλειοψηφία, ήταν το μόνο στρατόπεδο απ 'τα υπάρχοντα (Γιούρα-Παρθένι και αργότερα Ωρωπού) που είχε ταχθεί στο πλευρό του Κόμματος, καταδικάζοντας τους διασπαστές. Ο σωστός αυτός προσανατολισμός έκανε το στρατόπεδο μας ένα γερό φρούριο της δημοκρατίας, ένα γερό ταμπούρι κατά της διχτατορίας και του ρεβιζιονισμού. Φρούριο αντιδιχτατορικό, αντιρεβιζιονιστικό κάθε αποχρώσεων.
Το στρατόπεδο μας απόδειξε πόσο υγιής είναι η βάση του κινήματος μας. Οι απλοί αυτοί εργάτες και αγρότες δεν παρασύρθηκαν από πρόσωπα, άσχετα από φήμη και θέση που κατείχαν στο κίνημα. Όλοι αυτοί οι απλοί αγωνιστές λατρεύανε τον Γλέζο, λατρεία που δεν την άξιζε, στο όνομα του «έχουν φάγει ξύλο» απ' την Ασφάλεια. Αυτοί οι απλοί αγωνιστές τα τελευταία χρόνια (δεκαετία και πάνω) έζησαν κάτω από την καθοδήγηση των στελεχών της ΕΔΑ και αυτούς ανεγνώριζαν ως εκπρόσωπους του κινήματος, όπως τα ανώτερα στελέχη Ηλιου, Ηλιόπουλο, Μπριλάκη, Καρρά, Δρακόπουλο, Γλέζο, Μίκη Θεοδωράκη, Μπρανά, Κελτεμίδη και μια σειρά άλλα στελέχη. Τους αγαπούσαν, τους σέβονταν, τους εκτιμούσαν, τους φρουρούσαν, τους υπεράσπιζαν, τους ανάδειχναν βουλευτές. Άμεσα αυτά τα στελέχη της ΕΔΑ βρίσκονταν κοντά τους, ενώ η ηγεσία του ΚΚΕ και Κόμμα της εργατικής τάξης, με τη μη ύπαρξη παράνομων Κομματικών Οργανώσεων, έφθιαναν σχεδόν ανύπαρκτη την παρουσία τους στην Ελλάδα.
Παρόλα αυτά όποιος σήκωσε το ανάστημα του ενάντια στο ΚΚΕ, άσχετα απ' την επιρροή του στο κίνημα, η απλή βάση τον καταδίκασε, τον παραμέρισε, τον απομόνωσε. Όποιος θα θελήσει να σηκώσει το ανάστημα του έναντι στο ΚΚΕ την ίδια τύχη θα έχει με την τύχη των ρεβιζιονιστών: Παρτσαλίδη, Μιχαηλίδη, Δρακόπουλο, Γλέζο, Βουτσά, Φιλίνη κλπ. Βαθιές ρίζες έχει το ΚΚΕ στις λαϊκές μάζες που κανένας δεν είναι σε θέση να ξεριζώσει.
Ενώ οι λεγόμενοι καθοδηγητές της ΕΔΑ, με ανώτερα της στελέχη που βρίσκονταν στο Παρθένι, οι οποίοι σήκωσαν το ανάστημα τους ενάντια στο ΚΚΕ, ξεσκεπάστηκαν, έγιναν ράκος μπροστά στα μάτια των αγωνιστών, οι οποίοι πριν λίγο τους ζητωκραύγαζαν. Η καθοδήγηση αυτή της ΕΔΑ, αποτελούμενη βασικά από μικροαστικά στοιχεία, μπροστά στις νέες δυσκολίες έχασε τον προσανατολισμό (σωστό προσανατολισμό) και ακολούθησε το δρόμο του συμβιβασμού.
Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι το Κόμμα και η καθοδήγηση του πρέπει να εφαρμόσει αυστηρά τις καταστατικές αρχές του ΚΚΕ σχετικά με την ανάδειξη στελεχών.

Παρακάτω γράφω σχετικά λίγα πράγματα από ό, τι είχα μάθει για τα στρατόπεδα Παρθένι και Γιούρα.

ΠΑΡΘΕΝΙ
(Στρατόπεδο που βρισκόταν στη Λέρο)

Στο Παρθένι τους είχαν διαλέξει ως ανώτερα στελέχη της αριστεράς. Βασικά ήταν μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ (όπως οι: Φλωράκης, Τρικαλινός, Λουλές, Παπαγιάννης, Κεπέσης κλπ.) και μια σειρά άλλα στελέχη. Κτήσης όσα ανώτερα στελέχη της ΕΔΑ είχαν πιαστεί. Παράλληλα υπήρχαν μια σειρά κατώτερα στελέχη της αριστεράς. Η δύναμη του στρατοπέδου κυμαινόταν γύρω στους 350, στην πλειοψηφία τους ήταν με τους διασπαστές, γι 'αυτό η καθοδήγηση του στρατοπέδου βρισκόταν στα χέρια των ρεβιζιονιστών (Βουτσάς, Γλέζος, Σπανός κλπ.). Οι Δωδεκατινοί αποτελούσαν σαν ομάδα μειοψηφία στο σύνολο του στρατοπέδου αλλά ήταν η μεγαλύτερη και η καλύτερα οργανωμένη ομάδα σε σχέση με τις διάφορες άλλες ομάδες: «Σκληροί», «Χάος», «εσωτερικό», ανεξάρτητοι, ομάδα Μπουλούκου (κεντρώοι) και διάφοροι ξεκομμένοι, αυτοαπομονωμένοι. Όλοι αυτοί συνενώνονταν στις εκλογές (εκεί γίνονταν εκλογές για ανάδειξη καθοδήγησης Στρατοπεδικής Επιτροπής) και εκλέγανε καθοδήγηση ενάντια στους Δωδεκατινούς. Οι Δωδεκατινοί, ως μειοψηφία, στις συνελεύσεις εκφράζανε τις απόψεις τους και πειθαρχούσαν στις αποφάσεις για τα διάφορα στρατοπεδικά ζητήματα.
Αργότερα η σύνθεση του στρατοπέδου άλλαξε με τις πειθαρχικές μεταγωγές από Λακκί για το Παρθένι. Έτσι οι πειθαρχικές μεταγωγές, ενώ είχαν σκοπό να αδυνατίσουν το Λακκί παράλληλα, χωρίς να το θέλουν, βοήθησαν στην αλλαγή της σύνθεσης στο Παρθένι. Έτσι κατά το τέλος του 1970 οι Δωδεκατινοί απόχτησαν την πλειοψηφία και στο Παρθένι.
Οι ρεβιζιονιστές χάνοντας την πλειοψηφία δε θέλανε να ξανακάνουν εκλογές και δε δέχονταν τη λειτουργία της αρχής του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Έφερναν αντίρρηση ως προς την απόκτηση της πλειοψηφίας λέγοντας ότι η πλειοψηφία δεν αποχτήθηκε εκ των έσω αλλά νοθεύτηκε με τις μεταγωγές απ' το Λακκί. Σαν αυτοί να αποτελούσαν ξεχωριστό βασίλειο, με άλλη ιθαγένεια από ό,τι οι υπόλοιποι κρατούμενοι στα άλλα στρατόπεδα.
Πριν χάσουν την πλειοψηφία παραδέχονταν την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Όταν όμως χάσανε την πλειοψηφία τότε αρνούνταν την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, της υποταγής της μειοψηφίας στην πλειοψηφία. Οι Δωδεκατινοί τους είχαν προειδοποιήσει ότι αν δε δέχονταν να κάνουν εκλογές η πλειοψηφία θα τραβήξει για εκλογές.
Εν τω μεταξύ εγώ απολύθηκα στις 22/12/1970 με την πρώτη αποστολή απ' τους 500 που θα απολύονταν. Μετά από την απόλυση των 500 το στρατόπεδο Λακκί διαλύθηκε, μεταφέρθηκαν στο Παρθένι και τον Ωρωπό. Με τη μεταφορά των υπολοίπων από το Λακκί στο Παρθένι και τον Ωρωπό οι Δωδεκατινοί απόχτησαν όχι απλώς την πλειοψηφία αλλά συντριπτική πλειοψηφία. Μερικά ονόματα τους οποίους γνωρίζω και κράτησαν καλή στάση: Φλωράκης, Λουλές, Κεπέσης, Τρικαλινός, Παπαγιάννης. Γκέκας, Πεταλωτής, Τοκαλής.
Όχι καλή στάση: Βουτσάς Λευ., Δάλας Δ., Τσακίρης Κ., Γλέζος, Γεωργίου Χ., Καραγιάννης Αντ., Καρκαγιάννης Αντ., Σπανός Γεώρ.

ΓΙΟΥΡΑ

Όταν έγινε η 12η Ολομέλεια στο στρατόπεδο της Γιούρας υπήρχαν γύρω στους 350 κρατούμενους, εκτός τις γυναίκες. Οι γυναίκες φύγανε για την Αλικαρνασσό (1968) και το Νοέμβρη του 1968 διαλύθηκε η Γιούρα σαν στρατόπεδο, τους κρατούμενους τους φέρανε στο Λακκί. Ταυτόχρονα ξανά δημιουργείται το στρατόπεδο του Ωρωπού παίρνοντας καμιά 50αριά απ' το Λακκί, μερικούς απ 'τη Γιούρα και το Παρθένι. Πα τον Ωρωπό πήραν και δεύτερη αποστολή απ' το Λακκί. Ο Ωρωπός δημιουργήθηκε πριν διαλυθεί η Γιούρα, με τη διάλυση της Γιούρας λειτουργεί για δεύτερη φορά. Όταν φέρανε τους Γιουρήτες η δύναμη του στρατοπέδου είχε μειωθεί γύρω στους 850, μαζί με τους Γιουρήτες πάλι η δύναμη του στρατοπέδου ανέβηκε γύρω στους 1.200 και πάλα έμπαινε το ζήτημα του συνωστισμού.
Για τη 12η Ολομέλεια και το διασπαστικό ρόλο των διασπαστών οι Γιουρήτες πολύ λίγα γνωρίζανε. Βασικά ήταν αποπροσανατολισμένοι. Όταν ήρθαν και συζητούσαμε μαζί τους για την απόφαση της 12ης και το ρόλο των διασπαστών φαινόταν ξεκάθαρα ο αποπροσανατολισμός τους. Είχε επικρατήσει στην καθοδήγηση και επιβλήθηκε η άποψη αυτή: Το στρατόπεδο να μην πάρει μέρος στον αγώνα του Κόμματος με τους διασπαστές. Αυτό που ήθελε να επιβάλει ο Δάμπασης και μερικοί άλλοι στο Λακκί. Στο Λακκί δεν το πέτυχαν ενώ στη Γιούρα πέτυχε. Βασική ευθύνη φέρνει η καθοδήγηση της Γιούρας και τα στελέχη που ήταν με τη 12η Ολομέλεια. Η καθοδήγηση της Γιούρας, η οποία ταλαντευόταν, όταν ήρθε στο Λακκί μετά προσανατολίστηκε σωστά με τη 12η και όταν από το Λακκί τους πήραν για το Παρθένι, με τη δεύτερη πειθαρχική μεταγωγή των 25, εκεί ανοικτά πέρασαν με τους Δωδεκατινούς. Εκεί δεν μπορούσαν παρά έπρεπε να ξεκαθαρίσουν την στάση τους. Εκπρόσωπος της Γιούρας ήταν ο Παν. Πετροπουλάκης και γραμματέας ο Γιάννης Παναγιωτίδης. Ο Πετροπουλάκης χρησιμοποιήθηκε, από την ημέρα που ήρθε απ 'τη Γιούρα μέχρι τη μεταγωγή του στο Παρθένι, ως εκπρόσωπος μαζί με τον εκπρόσωπο που είχαμε, τον Τάκη Σαρρή.
Όπως ανάφερα στην αρχή, στη Γιούρα είχε μείνει η δεύτερη κατηγορία κρατούμενων, οι περισσότεροι στελέχη της ΕΔΑ (γραμματείς Νομαρχιακής Επιτροπής κλπ.). Ερχόμενοι στο στρατόπεδο μας μια μερίδα από αυτούς θέλησαν να κατηγορήσουν την τακτική του στρατοπέδου μας και προσπάθησαν να επιβάλουν την πολιτική της Γιούρας. Απότυχαν γιατί ήταν μειοψηφία μπροστά στον όγκο της πλειοψηφίας του Λακκιού, στην οποία προστέθηκαν και Γιουρήτες, οι οποίοι ήταν αγανακτισμένοι απ' την τακτική του συμβιβασμού της Γιούρας. Πολλοί από αυτούς λέγανε: «Ήρθαμε εδώ και είδαμε το φως.»
Βασικά όλοι οι Γιουρήτες που θέλησαν να κρατήσουν παθητική στάση και να παρουσιάζονται ως ανεξάρτητοι μεταξύ της διαμάχης Δωδεκατινών και ρεβιζιονιστών, τελικά αποκαλύφθηκε το προσωπείο τους και προσχώρησαν στους ρεβιζιονιστές. Η πλειοψηφία των Γιουρητών πέρασε με τη 12η Ολομέλεια. Για το σωστό προσανατολισμό των Γιουρητών το στρατόπεδο μας ( οι Δωδεκατινοί) έκανε εκστρατεία. Η Στρατοπεδική Επιτροπή έβγαλε σε κυκλοφορία όλα τα υλικά που είχαμε για τη 12η Ολομέλεια, διαβάστηκαν ομαδικά στους θαλάμους (οι ρεβιζιονιστές της Γιούρας και του Λακκιού δεν τα παρακολούθησαν) και ατομικά όσοι θέλησαν να τα διαβάσουν τους δόθηκαν για να τα μελετήσουν. Αυτό βοήθησε στο σωστό προσανατολισμό της πλειοψηφίας των κρατούμενων που είχαν έρθει απ' τη Γιούρα. Ασφαλώς υπήρχε δραστηριότητα και από την πλευρά των ρεβιζιονιστών που υπήρχαν στο Λακκί.
Όπως οι κρατούμενοι της Γιούρας ήταν απροσανατόλιστοι αν τους πήγαιναν στο Παρθένι δεν αποκλείεται ακόμη περισσότεροι Γιουρήτες να προσχωρούσαν στους ρεβιζιονιστές. Γιατί η καθοδήγηση του Παρθενίου βρίσκονταν στα χέρια των ρεβιζιονιστών και η πλειοψηφία του στρατοπέδου που ήταν ρεβιζιονιστές δεν μπορούσαν να μην επιδράσουν σε ορισμένους κρατούμενους. Εκτός αυτού θα δεχόταν επίδραση και προσώπων, ανωτέρων καθοδηγητικών στελεχών της ΕΔΑ. Δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν επέδρασε και δεν προσέλκυσε κρατούμενους Γιουρήτες η ήδη διαμορφωμένη πλειοψηφία του Λακκιού με το σωστό προσανατολισμό προς τη 12η Ολομέλεια. Γι 'αυτό το κίνημα μας είχε συμφέρον που τη Γιούρα τη φέρανε στο Λακκί και δεν τους πήγαν στο Παρθένι.

20 Δεκέμβρη 1973
Λάζαρος Σπυρόπουλος πρώην κρατούμενος στο στρατόπεδο της Χούντας Λακκί Λέρου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου